Galaxiakh Agapokoinonia

Το Θάυμα

Από μικρός πάντα σκέφτομαι πως θα ήταν μια κοινωνία με πραγματικό ενδιαφέρον ο ένας προς τον άλλον , αναρωτιόμουν τι είναι αυτό που μας κλειδώνει μέσα μας στα νοητικά κελιά μας και δεν μας αφήνει να αναπνεύσουμε να ζήσουμε να καταθέσουμε τη θέλουμε να ζήσουμε και να το ζήσουμε, σκέφτομαι κάποιες φορές την Εύα ένα παρεξηγημένο πρόσωπο της ιστορίας, το μόνο πράγμα που την αδικώ είναι ότι δεν έφαγε ποιο γρήγορα το μήλο, παράδεισος είναι αυτό! όλα τέλεια ο παράδεισος ευτυχώς τον ζούμε εδώ, με χιλιάδες πρωτόπλαστους όπου ο καθένας μπορεί να επιλέξει το απαγορευμένο Καρπό που θέλει, την δικιά του προσοπική κόλαση, το εχω κανει κι εγω πολλές φορες ,της ειχα αναγκη της ηθελα, αντιθετα της γευτικα και αποπροσανατολιστικα στο προσωπικο μου παραδεισο, και ζεις σε μια κολαση με στολιδια παραδεισου, τελεικα μηπος εχουμε δανεισει την ζωη μας καπου και εμεις απλος μεταφερουμε το κρεας μας.
Ειμαι θαυμα εισαι θαυμα ειμαστε μια μαζα κυττάρων σε τελεια αρμονια αναμεταξη τους ,περπατανε στο δρομο τους κορναρεις τους φιλας τους δινεις λεφτα για να φανε, τους ζηλευεις το θαυμα αυτο ''Ο Ανθρωπος'' ζει αναμεσα μας ,αλλα το θαυμα για να παρει οντοτητα πρεπει να υπάρχει παρατηριτής ο Χριστος εαν στην πορεια του ηταν μονος δεν θα ηταν αυτο που ξερουμε σημερα φαντασου τωρα να το ακολουθουσε το CNN.
Την δυναμη εμεις τη δινουμε στα γεγονοτα, Εμείς δηλαδη εννοεις οτι κατι που πιστευεις γινετε? Οχι εαν πιστευεις καπου σημενει οτι δεν εισαι σιγουρος αφηνεις μια σχισμή αμφιβολιας, Μην κοιτας μετα ματια δές με την καρδιά μην ζεις σαν το πρότυπο γίνε προτότυπο, γινε θαυμα γινε αυτο που εισαι.